30...[LF] Prince Club 2

posted on 04 Nov 2009 14:18 by fangz-haru

Title: Prince Club 2
Couple: Temp x GD
Author: haru*

Chapter 2…Start

“ครับ...” ทั้งจียงและยองเบตอบรับพร้อมกัน และพร้อมที่จะเริ่มงานแล้ว

“เอ้อ...ซึงฮยอน...แนะนำการเป็นโฮสต์ให้กับจียงด้วยน่ะ...แล้วก็ซึงรีแนะนำยองเบด้วย” ดองอุคพูดจบก็เดินหายเข้าหลังร้านไป

ซึงฮยอนและซึงรี มองหน้ากันอย่างเข้าใจ ‘งานเข้าอีกแล้วกู’

“จี ยง...นายห้ามยุ่งกับสาวเสิร์ฟน่ะ...เอาใจลูกค้าดีๆ...ไม่แตะเนื้อต้องตัว ลูกค้า...หน้าตายิ้มแย้มแจ่มใสหละ” ซึงฮยอนสาธยายทุกอย่างให้จียงฟัง จียงพยักหน้าเข้าใจ

“เอ่อ...ซึงฮยอน...แล้ว...เสื้อผ้าหละ?” จียงมองดูตัวเองที่ยังใส่ชุดนักศึกษาอยู่

“เออ...ชุด...ยืมชุดซึงรีใส่ก่อนแล้วกัน...ตามฉันมา” ซึงฮยอนเดินนำหน้าจียง เดินขึ้นบันไดไปชั้น 2 ของตัวอาคาร

ทาง เดินมันช่างเงียบ เย็น และมืด อย่างกับฉากวังเวงในหนังผีไม่มีผิด แล้วนี่ผีมันจะโผล่ออกมามั้ยอ่ะ จียงคนนี้กลัวผีเป็นอันดับ 1 เลยน่ะ

“ซึงฮยอน...ท...ทำไมนายไม่เปิดไฟอ่ะ...มืดจะตาย” จียงเดินหันซ้ายหันขวาอย่างระวังตัวสุดๆ

“อ๋อ... พอดีว่า ไฟมันเสียเมื่อวานหนะ ยังไม่ได้เรียกช่างมาซ่อมเลย” ซึงฮยอนหันมาตอบคำถามของจียงแล้วก็เดินนำไปจนถึงห้องที่มีชื่อห้องติดว่า ‘เสื้อผ้า’

ทั้งสองเดินเข้าไปในห้องนั้น จียงนึกแปลกใจว่า ทำไมที่นี่ถึงมีเสื้อผ้าอยู่ด้วย หรือว่าพวกเค้านอนที่นี่กันด้วย

“ซึงฮยอน...ทำไมพวกนายเอาเสื้อผ้ามาไว้ที่คลับหละ” จียงถามขณะที่ซึงฮยอนกำลังก้มๆเงยๆหาเสื้อผ้าในตู้เสื้อผ้าให้กับจียง

“อืม... ก็บางคนเลิกเรียนช้า แล้วกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าไม่ทันไง...ก็ลยเอามาเตรียมไว้ที่นี่บ้างหนะ .......เอ้า...พอจะใส่ได้มั้ย?” ซึงฮยอนยื่นเสื้อเชิ้ตสีชมพูอ่อนแขนยาวกับกางเกงยีนส์ให้กับจียง

จียงรับมาถือไว้...พรางคิดในใจว่า เสื้อสีอื่นไม่ได้รึไง...หวานซะ

“ฉันไปรอข้างล่างน่ะ...ตามลงมาเร็วๆหละ” แล้วซึงฮยอนทำท่าจะเดินออกจากห้อง แต่จียงก็เรียกเขาเอาไว้

“ซึงฮยอน...เอ่อ...อยู่เป็นเพื่อนกันก่อนสิ...มัน...เอ่อ...มืดอ่ะ...กลัว” ซึงฮยอนยิ้มน้อยๆ แล้วก็ยอมนั่งลงที่เก้าอี้ภายในห้อง

จียงลงมือจะเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่ก็ต้องเปลี่ยนใจ เพราะซึงฮยอนนั่งจ้องมาทางเขา

“เอ่อ...ซึงฮยอน...หันหลังไปหน่อยได้มั้ย”

“อ๋อ...อืมๆ...ได้ๆ” ซึงฮยอนหันหลังให้จียงโดยดี แต่ก็แอบลอบยิ้ม

“อ๊า กกกกกกกกกกกกกกกกก...ซึงฮยอนๆ ผีๆๆ!!” จียงวิ่งเข้ามากอดซึงฮยอนที่นั่งหันหลังให้ จนซึงฮยอนตกใจลุกขึ้นยืนทันที จียงไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาดูแม้แต่นิดเดียว ปากยังพูดว่า ผี ผี ผี อยู่เป็นสิบๆครั้ง จนซึงฮยอนยิ้มออกมาในที่สุด

“จียง...นี่นาย...ลืม ตาขึ้นหน่อยได้มั้ย...อย่าเอาแต่มุดอกฉันอยู่สิ...ผีที่ไหน ไม่เห็นมีสักกะตัว” ซึงฮยอนพยายามแกะมือจียงออกจากรอบเอวของเขา แต่จียงยิ่งกอดเขาแน่นเขาไปอีก

“ไม่ๆ...ฉันเห็นจริงๆน่ะ...ฮือๆ” เอ้าเฮ้ย...นี่จียงกลัวผีขนาดนี้เลยรึไง

“จี ยงๆ...ไม่มีจริงๆน่ะ...เชื่อฉันสิ...ฉันอยู่ด้วยกลัวอะไร” จียงค่อยๆคลายมือออกจากเอวของซึงฮยอน แล้วมองไปทางที่บอกว่าเห็นผีเมื่อกี้

“ต...แต่เมื่อกี้ฉันเห็นจริงๆน่ะ” จียงยังไม่ลดละความพยายามให้ซึงฮยอนเชื่อ

“คง จะเป็นเงาละมั้ง...คิดมากน่า...เอ่อ...แต่ว่าตอนนี้นายไปใส่เสื้อก่อนดี มั้ย?” ซึงฮยอนมองคนตรงหน้าที่ตอนนี้เปลือยท่อนบน เพราะเมื่อกี้จียงกำลังจะใส่เสื้อที่ซึงฮยอนหามาให้แต่ดันเหลือบไปเห็นเงาซะ ก่อน เลยยังไม่ได้ใส่เสื้อ

“อ่ะ...เฮ้ย...หันไปเลยๆ” จียงจับตัวซึงฮยอนหันหน้าไปอีกทาง แล้วรีบใส่เสื้อทันที

แหะๆ...ผมไปกอดซึงฮยอนได้ไงเนี๊ยะ...แล้วยังลืมใส่เสื้ออีก โอ๊ย...น่าขายหน้าชะมัด++จียง

จี ยงและซึงฮยอนลงมาจากชั้น 2 และก็เห็นความเปลี่ยนแปลงด้านล่าง จากเมื่อกี้มีโซฟากับโต๊ะ ตั้งอยู่เพียงชุดเดียว แต่ตอนนี้ทั้งร้านกลับเต็มไปด้วยโต๊ะและเก้าอี้มากมาย บาร์เหล้า เต็มไปด้วยเครื่องดื่มต่างๆวางเรียงกันอย่างสวยงาม

จียงหันไปมามองหายองเบอยู่นานก็ไม่เจอ...จนซึงฮยอนที่ยืนอยู่ข้างๆ...หันไปถามอย่างสงสัย

“จียง...นายมองหาอะไรอยู่?”

“อ่ะ...ฉันมองหายองเบอยู่หนะ”

“พี่ฮันเกิง...เห็นยองเบมั้ยพี่” ซึงฮยอนหันไปถามคนที่ชื่อฮันเกิงที่นั่งอยู่โต๊ะหน้าเวที

“ไอเด็กใหม่เหรอ...ออกไปซื้อของกับซึงรีหนะ”

“อืม..เดี๋ยวก็คงกลับมา” คำแรกพูดกับฮันเกิง แต่ประโยคถัดมาพูดกับจียง

“อืม...แล้วฉันต้องทำอะไรบ้างอ่ะ” จียงหันมาถามโฮสต์หนุ่ม

“นายเข้าไปอยู่ในห้องข้างบาร์เหล้าน่ะ...แล้วไม่ต้องออกมาหรอก จนกว่าจะมีคนไปติดต่อ”

“ห้องที่มีป้ายติดว่า ‘โฮสต์คลับ’ น่ะเหรอ?” จียงชี้มือไปยังประตูห้องนั้น

“อืม...ใช่...เราจะอยู่กันในห้องนั้น...คนที่เป็นโฮสต์ทุกคน” แล้วซึงฮยอนก็เดินไปที่บาร์เหล้า คุยกับใครคนหนึ่งก่อนจะชี้มาที่จียง

“เดี๋ยวนายดูแลโฮสต์ใหม่แทนฉันด้วยล่ะกัน...วันนี้มีนัดแล้ววะ...ช่วยหน่อยน่ะเซีย”

“เออ...แล้วจะดูแลให้” หลังจากพูดคุยกันจบ ซึงฮยอนก็เดินออกไปจากร้านทันที

“จียง...วันนี้ฉันจะแนะนำงานนายก่อนแล้วกัน...ซึงฮยอนมันติดลูกค้าหนะวันนี้” เซียเดินเข้ามาพูดกับจียง

“ครับ” แล้วเซียก็เดินนำจียงเข้าไปในห้อง โฮสต์คลับ ซึ่งทุกคนอยู่ข้างในแล้วพร้อมหน้าพร้อมตากัน ยกเว้น ซึงรี ยองเบ และฮันเกิงที่เดินตามหลังเข้ามา

“พร้อมจะเริ่มงานรึยัง...จียง?” ดองอุคที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานถามขึ้น ห้องนี้กว้างพอที่จะจุคนทั้ง 11 คนได้อย่างสบายๆ

“พร้อมแล้วครับ” จียงตอบอย่างมั่นใจ

“เอ่อ...เสื้อ...” ดองอุคมองเสื้อที่จียงใส่

“อ๋อ...ของซึงรีน่ะครับ”

“อืม ฉันรู้...แต่ทำไมใส่สีนี้หละ” เพราะในห้อง โฮสต์คลับใช้ไฟสีขาวซึ่งต่างจากด้านนอกที่เป็นผับ จึงมองเห็นเสื้อสีชมพูอ่อนอย่างชัดเจน จนโฮสต์หนุ่มหลายๆคนในห้องต่างก็คิดว่าผู้ชายคนนี้ น่ารักกว่าลูกค้าผู้หญิงหลายๆคนซะอีก

“ก็...ซึงฮยอนเค้าเลือกมาให้อ่ะครับ”

“อ๋อ...อืมๆ...ไปนั่งสิ” ดองอุคชี้โซฟาที่ว่างอยู่ให้จียงนั่งลง

“ครับ” จียงนั่งลงอย่างว่าง่าย

“วันนี้ ...คนที่มีนัดมี คิบอม,ฮันเกิง,เซีย แล้วก็ พี่เท็ด เดี๋ยวลูกค้าจะโทรมาบอกสถานที่อีกที” ดองอุคแจกแจงงานโฮสต์ให้หนุ่มๆทั้งหลายฟัง

“วันนี้กูมีนัดด้วยเหรอว่ะ...เซ็งเลย กะจะทำความรู้จักกับน้องจียงซะหน่อย” เท็ดดี้พูดด้วยอารมณ์เซ็งจับใจ

“จะเอาเงินมั้ยพี่เท็ด...ถ้าไม่เอาก็ไม่ต้องทำ” ดองอุคพูดขึ้นมา

“ทำครับ...เอาครับ...อย่าโหดได้มั้ยว่ะ...เดี๋ยวไอแทบินแอบกิ๊กกับลูกค้าแล้วจะรู้สึก” เท็ดดี้หันไปกัดดองอุคอย่างไม่เกรงกลัว

“เฮ้ย... เอาฉันไปเกี่ยวทำไมว่ะ...ไม่แอบกิ๊กใครหรอกเว้ย...กลัวตายเหมือนกัน” แทบินพูดออกมาโดยไม่ได้สังเกตสีหน้าของดองอุคเลยสักนิดเดียว

“สำหรับพี่เท็ด หัก 10% พูดจาไม่เข้าหูดีนัก ส่วนแทบินหัก 5 ค่ากลัวตาย” ทุกคนถึงกับหน้าเหวอเมื่อคำสั่งประกาศิตสั่ง

ยอง เบกับซึงรีกลับมาทันผับเปิดพอดี วันนี้มีคนมาติดต่อ ยองเบ,ซึงรี,และพี่แทบิน ส่วนผมกับแดซอง ว่างการว่างงานครับไม่มีใครติดต่อเรา 2 คนเลย พี่ดองอุคบอกผมว่าซึง
ฮยอน จะมีนัดเข้ามาทุกวัน แต่เค้าจะมีสิทธิเลือกลูกค้า เพราะว่าวันๆนึง เค้ามีนัดไม่ต่ำกว่า 10 คน เพราะซึงฮยอนเป็นอันดับหนึ่งของที่นี่เลยได้รับสิทธินั้น จะว่าไปก็น่าอยู่หรอกน่ะที่จะมีนัดทุกวัน ก็ออกจะหล่อขนาดนั้น หรือว่ามีใครจะปฏิเสธ

TBC..

edit @ 4 Nov 2009 14:19:39 by Fangz*Haru