32...[LF] Prince Club 4
posted on 29 Nov 2009 12:42 by fangz-haru
Title: Prince Club 4
Couple: Temp x GD
Author: haru*
Chapter 4…Allow
ผม เตรียมตัวที่จะไปเรียนแล้ว...ผมอยากรู้จังว่าสารถีคนนั้นเป็นใคร พอผมโทรกลับหายองเบ ไอเพื่อนร๊ากกกกก ของผมมันดันปิดเครื่องไปซะงั้น น่าโมโหที่สุดเลย ผมกำลังเดินลงบันไดเพื่อจะลงมามองหาสารถีที่ว่า เดาไม่ออกเลยว่าสารถีที่ยองเบส่งมาจะเป็นใคร++จียง
ผมกำลังนอน หลับสบายบนเตียงนุ่มๆ แล้วก็มีเด็กผีที่ไหนก็ไม่รู้มาดึงผ้าห่มออกจากตัวผม แล้วยังมีหน้ามาบอกให้ผมตื่นนอนเดี๋ยวนี้ ทั้งๆที่ผมมีเรียนตอนบ่าย ผมงัวเงียตื่นขึ้นมาก็พบว่า อ๋อ...ไอน้องตัวดีของผมนี่เอง มันบอกให้ผมไปรับจียงที่หอด้วย มันจะไปเดทกับยองเบซะงั้น ผมได้แต่นั่งเอ๋อกินอยู่บนเตียงกับคำว่า ‘ไปเดท’ แล้วผมต้องไปรับจียงด้วยเหรอ...เหอๆ...อะไรกันนี่++ซึงฮยอน
จียง กำลังยืนหันซ้ายหันขวาอยู่ตรงทางเข้าหอ แล้วก็ได้ยินเสียงรถตรงเข้ามาจอดเทียบ สปอร์ตสีดำวาวเปิดประทุน เผยให้เห็นโฉมหน้าคนขับอย่างชัดเจน
“ซ...ซ...ซึงฮยอน” จียงพึมพำชื่อคนตรงหน้าออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจ
“ขึ้นมาสิจียง” ซึงฮยอนหันไปพูดกับจียงด้วยสีหน้าเรียบเฉย จนจียงรู้สึกกลัวนิดๆ
“อ...อืม” จียงก็ยังขึ้นรถอย่างว่าง่ายเหมือนเดิม
ซึงฮยอนออกรถด้วยความเร็วที่ทำให้จียงตกใจไม่น้อย เพราะคุณเค้าเหยียบซะเกือบมิดไมล์
“น...นาย อารมณ์ไม่ดีรึป่าวอ่ะ” จียงถามอย่างกล้าๆกลัวๆ เพราะคนขับเอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาเหยียบคันเร่งอย่างเดียวไม่พูดคุยอะไรกันสัก คำเดียว
“ป่าว...แค่ง่วงนอน” น้ำเสียงเรียบเฉย ทำเอาคนฟังขนลุก
ในที่สุดเราสองคนก็มาถึงที่หมาย และแยกย้ายกันไปเรียน ตอนเย็นก็ให้มาเจอกันที่ลานจอดรถเพราะต้องไปทำงานอีก เหอะๆ ชีวิต.........
“เฮ้...ซึงฮยอน นายมากับใครว่ะ...น่ารักจังเลยวะ” เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มถามซึงฮยอนที่กำลังนั่งลงข้างๆเขา
“เด็กโฮสต์ที่คลับหนะ” ซึงฮยอนตอบ
“อ๋อ...เออแล้วทำไมนายมาเร็วนักว่ะวันนี้...มีเรียนบ่ายไม่ใช่รึไง”
“ก็ต้องไปรับเด็กคนนั้นไงว่ะ...อย่าถามมาก ง่วงนอน” แล้วซึงฮยอนก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะหินอ่อน
“รับ?... แกไม่เคยเป็นสารถีให้ใครนี่หว่า...นอกจากน้องกับพี่ของแกที่แกยอมเป็นให้ ...แล้วนี่ยังไงว่ะ...แนะๆ หรือว่ามีซัมติงกันว่ะ” เพื่อนคนเดิมพูดแล้วแซวซึงฮยอนเล่นๆ
“เฮ้ย...ไม่มีไรเว้ย...น้องมัน ฝากมา...ก็เลยไปรับแค่นั้นเอง” ที่เพื่อนผมพูดมันก็ถูกน่ะ ผมไม่เคยเป็นสารถีให้ใครจริงๆ แต่ทำไมกับจียงผมถึงยอมหละ...เฮ้อ...
ตอน นี้ผมกับยองเบก็ทำงานอยู่ที่ปริ้นส์คลับได้สามอาทิตย์แล้ว งานก็ราบรื่นดีน่ะ แต่บางครั้งมันก็ทำให้ผมปวดหัวเอามากๆ เพราะตอนนี้ผมได้เป็นอันดับ 2 ของโฮสต์ไปแล้วเนื่องจากผลโหวตทั้งหลายมาจากพวกผู้ชายที่มาใช้บริการนั่นเอง (อ่านไม่ผิดหรอกครับพวกผู้ชาย) ชีวิตผมตั้งแต่เริ่มจนตอนนี้ไม่เจอลูกค้าที่ป็นผู้หญิงเลยแม้แต่คนเดียว มันน่าเศร้ามั้ยหละครับ ฮือๆ
“เฮ้...ซึงฮยอน...ฉันเห็นนายนั่งจ้องจียงมานานแล้วน่ะเว้ย มีอะไรรึป่าวว่ะ” คิบอมที่โดนชวนมานั่งข้างนอกห้องโฮสต์เอ่ยถามขึ้น
“ก็...ไม่มีอะไรวะ...แค่สนใจ” ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย สายตายังจับจ้องไปที่จียงซึ่งทำงานอยู่
“ส...สนใจ...นายสนใจจียงงั้นเหรอ?” คิบอมตาโตมากขึ้นกับสิ่งที่ซึงฮยอนพูดออกมา
“อืม...ใช่” ตอบแค่นั้น แล้วก็เดินออกไปจากผับทันที ปล่อยให้คิบอมนั่งทำตาโต อ้าปากค้างกับสิ่งที่ได้ยิน
เอาแล้วเพื่อน ผ่านผู้หญิงมาก็เยอะ คนติดก็แยะ ไม่เคยเห็นจะสนใจ แต่กับผู้ชายเอวบางร่างน้อยกลับสนใจซะได้...
“พี่คิบอมครับ...ซึงฮยอนไปไหนเหรอครับ” จียงที่เดินเข้ามาเห็นหลังคนโตๆ เดินออกไปจากคลับ
“คงจะมีนัดกับลูกค้ามั้ง...มีอะไรกับซึงฮยอนรึป่าว” คิบอมถามกลับ พรางมองสำรวจคนตรงหน้า ตรงไหน ส่วนไหนของจียงที่ซึงฮยอนสนใจว่ะ
“อ่ะ..เอ่อ...ไม่มีอะไรครับ...ล...แล้ว...แล้ว พี่คิบอมมองอะไรครับ” จียงยืนบิดไปบิดมากับสายตาสำรวจของคิบอม
“เอ่อ...ไม่มีไรๆ...แค่ดูการแต่งตัวของนาย...เออ...นายแต่งตัวเก่งนิ ฮ่าๆ” คิบอมทำเป็นหัวเราะและพูดกลบเกลื่อนการกระทำเมื่อกี้
“อ๋อครับ...^^” จียงยิ้มให้กับคำชม
สงสัยงานนี้ต้องหาแนวร่วมเพื่อนช่วยเพื่อนแล้วหละเว้ย...เพื่อนผมกำลังจะมีความรัก ฮ่าๆ++คิบอม
จี ยงเดินกลับเข้าห้องโฮสต์คลับ หลังจากที่ทำงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทำไมต้องรู้สึกหงุดหงิดกับคำว่า ซึงฮยอนมีนัดกับลูกค้าด้วยน่ะ ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ จียงทิ้งตัวลงนั่งข้างยองเบที่กำลังหัวร่อต่อกระซิกกับคนที่ได้ชื่อว่าแฟน อย่างอารมณ์ดี
“วันนี้น้องซึงรี น่ารักมากเลยน่ะรู้ตัวรึป่าว” ยองเบพูดไปพร้อมกับมือทั้งสองข้างจับแก้มซึงรี จนซึงรีหน้าขึ้นสีระเรื่อนิดๆกับท่าทางเขินอายชวนหมั่นเขี้ยว
“อ่า...พี่อย่าทำแบบนี้สิ...คนเยอะแยะ....ผมเขินน่ะ” ซึงรีก้มหน้าลงเพราะความเขินอายคนตรงหน้า
“คนเยอะแยะ...จะอายทำไมไม่รู้...พี่ไม่เห็นอายเลย” ดูๆมันพูด จียงอยากจะหันไปบีบคอมันนัก
“น้อยๆหน่อย ไอสองคนนั้นอ่ะ...เกรงใจคนอื่นเค้าบ้างสิ” เสียงเตือนรอบที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ จากหลายๆคนที่อยู่ในห้อง
“เออวะ...หยุดหวานกันได้แล้ว อ้วกจะแตก” นี่คือเสียงของจียงที่นั่งดูพฤติกรรมจนมันถึงขีดสุด
“เออ...กูหยุดก็ได้วะ...แต่ทำไมมึงต้องทำเสียงเหวี่ยงๆใส่กูด้วยอ่ะ”
“อารมณ์ไม่ดี...เข้าใจมั้ย” จียงตอบพรางทำหน้าหงิกใส่ยองเบ
“ไปอารมณ์เสียมากจากไหนว่ะ” ยองเบยังคงถามต่อโดยไม่กลัวสายตาที่จียงส่งมาให้เลยแม้แต่น้อย
“เรื่อง กู” จากเสียงตอบที่ดังมาก ทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครกล้าถามอะไรต่ออีกแล้ว แต่ก็ยังมีผู้กล้าตายถามออกมาอีกจนได้
“จียง...ใจเย็นๆ นายไม่พอใจใครรึป่าว” ดองอุคนั่นเอง หน่วยกล้าตายของเราชาวโฮสต์
“อ...ป...ป่าวครับ แค่อากาศมันร้อน” โกหกออกไปได้ไงว่ะเนี๊ยะ หนาวจะตายอยู่แล้ว เหอๆ
“ร้อน?” ทุกคนมองตรงมายังจียง พรางคิดในใจว่าร้อนตรงไหนว่ะ
“ครับ...แหะๆ” จียงยงตอบพร้อมกับหัวเราะแห้งๆออกมา ร้อนไง ร้อนใจอ่ะ เข้าใจป่าว
“เฮ้อ...ได้เวลาเลิกงานแล้ว กลับบ้านๆเว้ย” เท็ดดี้ที่ตื่นขึ้นมาจากการนอนหลับ ส่งเสียงบอกให้ทุกคนกลับบ้าน
“ละเมอรึไงไอหมีควาย...เพิ่งตี 1 เอง” แทบินเป็นคนหันไปต่อว่า
“เอ้าเหรอ...กูนึกว่าตี 2 แล้วซะอีก...ไหนๆน้องจียงกลับมายังว่ะ” เท็ดดี้มองหาจียงรอบห้อง แล้วสายตาก็หยุดลงที่หน้ากลมๆ
“อ่า...โห พี่รอน้องจียงอยู่ตั้งนาน รอจนหลับเลยเนี๊ยะ” เท็ดดี้ลุกออกจากที่เก่า แล้วย้ายมานั่งข้างจียง โดยไล่ยองเบออกไป
“รอผม...รอผมทำไมครับ” จียงเอียงคอถามอย่างงงๆ
“อย่าทำท่าแบบนั้นดิ...แค่นี้พี่ก็หลงเราจะแย่แล้ว ฮ่าๆ” เท็ดดี้พูดพรางหัวเราะชอบใจ
“หลง...พี่ไปไกลๆผมเลยดีกว่า...ผมยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่น่ะ” จียงพูดพร้อมกับโบกมือไล่คนข้างๆ
“ไปก็ได้ว่ะ” เท็ดดี้ลุกขึ้นแล้วเดินไปเปิดประตูห้องออกทันที
“เฮ้ย...นั่นพี่จะไปไหน” ดองอุคลุกขึ้นยืนแล้วถามออกมาเสียงดัง
“กลับบ้าน...ไม่อยากเห็นหน้าคนใจร้าย” พูดเสียงงอนๆ แล้วก็เดินจากไป
“เฮ้อ... เห็นมันเป็นแบบนี้เกือบทุกวัน พอวันใหม่มันก็จีบจียงเหมือนเดิม ฉันว่ามันหาเรื่องหนีกลับบ้านไปนอนมากกว่าวะ” แทบินเป็นคนพูดพร้อมกับส่ายหน้าอย่างเบื่อหน่ายในพฤติกรรมของเพื่อน
ทุกคนในห้องพยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดของแทบิน
“วันนี้ ...พี่ไปส่งน่ะจียง ซึงฮยอนคงจะกลับมาไม่ทันคลับปิดหนะ” ดองอุคหันไปคุยกับจียงต่อ ทุกวันนี้ก็มีซึงฮยอนคอยไปส่งจียงกลับหอตลอดเพราะเป็นทางผ่านกลับบ้านนั่น เอง บ้านของยองเบกับจียงอยู่กันคนละทาง เลยทิ้งหน้าที่รับส่งเป็นของซึงฮยอนแทน
“ค...ครับพี่” จียงที่ได้แต่นั่งคิดอะไรฟุ้งซ่าน พยักหน้ารับ ไม่รู้หรอกว่าพี่ดองอุคพูดเรื่องอะไร
“อืม...งั้นกลับกันเลยไป ได้เวลาปิดคลับแล้ว” ดองอุคพูดขึ้น แล้วเปิดประตูห้องออก ทำให้หนุ่มโฮสต์ทั้งหลายทยอยเดินออกจากคลับ
TBC...
Couple: Temp x GD
Author: haru*
Chapter 4…Allow
ผม เตรียมตัวที่จะไปเรียนแล้ว...ผมอยากรู้จังว่าสารถีคนนั้นเป็นใคร พอผมโทรกลับหายองเบ ไอเพื่อนร๊ากกกกก ของผมมันดันปิดเครื่องไปซะงั้น น่าโมโหที่สุดเลย ผมกำลังเดินลงบันไดเพื่อจะลงมามองหาสารถีที่ว่า เดาไม่ออกเลยว่าสารถีที่ยองเบส่งมาจะเป็นใคร++จียง
ผมกำลังนอน หลับสบายบนเตียงนุ่มๆ แล้วก็มีเด็กผีที่ไหนก็ไม่รู้มาดึงผ้าห่มออกจากตัวผม แล้วยังมีหน้ามาบอกให้ผมตื่นนอนเดี๋ยวนี้ ทั้งๆที่ผมมีเรียนตอนบ่าย ผมงัวเงียตื่นขึ้นมาก็พบว่า อ๋อ...ไอน้องตัวดีของผมนี่เอง มันบอกให้ผมไปรับจียงที่หอด้วย มันจะไปเดทกับยองเบซะงั้น ผมได้แต่นั่งเอ๋อกินอยู่บนเตียงกับคำว่า ‘ไปเดท’ แล้วผมต้องไปรับจียงด้วยเหรอ...เหอๆ...อะไรกันนี่++ซึงฮยอน
จียง กำลังยืนหันซ้ายหันขวาอยู่ตรงทางเข้าหอ แล้วก็ได้ยินเสียงรถตรงเข้ามาจอดเทียบ สปอร์ตสีดำวาวเปิดประทุน เผยให้เห็นโฉมหน้าคนขับอย่างชัดเจน
“ซ...ซ...ซึงฮยอน” จียงพึมพำชื่อคนตรงหน้าออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจ
“ขึ้นมาสิจียง” ซึงฮยอนหันไปพูดกับจียงด้วยสีหน้าเรียบเฉย จนจียงรู้สึกกลัวนิดๆ
“อ...อืม” จียงก็ยังขึ้นรถอย่างว่าง่ายเหมือนเดิม
ซึงฮยอนออกรถด้วยความเร็วที่ทำให้จียงตกใจไม่น้อย เพราะคุณเค้าเหยียบซะเกือบมิดไมล์
“น...นาย อารมณ์ไม่ดีรึป่าวอ่ะ” จียงถามอย่างกล้าๆกลัวๆ เพราะคนขับเอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาเหยียบคันเร่งอย่างเดียวไม่พูดคุยอะไรกันสัก คำเดียว
“ป่าว...แค่ง่วงนอน” น้ำเสียงเรียบเฉย ทำเอาคนฟังขนลุก
ในที่สุดเราสองคนก็มาถึงที่หมาย และแยกย้ายกันไปเรียน ตอนเย็นก็ให้มาเจอกันที่ลานจอดรถเพราะต้องไปทำงานอีก เหอะๆ ชีวิต.........
“เฮ้...ซึงฮยอน นายมากับใครว่ะ...น่ารักจังเลยวะ” เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มถามซึงฮยอนที่กำลังนั่งลงข้างๆเขา
“เด็กโฮสต์ที่คลับหนะ” ซึงฮยอนตอบ
“อ๋อ...เออแล้วทำไมนายมาเร็วนักว่ะวันนี้...มีเรียนบ่ายไม่ใช่รึไง”
“ก็ต้องไปรับเด็กคนนั้นไงว่ะ...อย่าถามมาก ง่วงนอน” แล้วซึงฮยอนก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะหินอ่อน
“รับ?... แกไม่เคยเป็นสารถีให้ใครนี่หว่า...นอกจากน้องกับพี่ของแกที่แกยอมเป็นให้ ...แล้วนี่ยังไงว่ะ...แนะๆ หรือว่ามีซัมติงกันว่ะ” เพื่อนคนเดิมพูดแล้วแซวซึงฮยอนเล่นๆ
“เฮ้ย...ไม่มีไรเว้ย...น้องมัน ฝากมา...ก็เลยไปรับแค่นั้นเอง” ที่เพื่อนผมพูดมันก็ถูกน่ะ ผมไม่เคยเป็นสารถีให้ใครจริงๆ แต่ทำไมกับจียงผมถึงยอมหละ...เฮ้อ...
ตอน นี้ผมกับยองเบก็ทำงานอยู่ที่ปริ้นส์คลับได้สามอาทิตย์แล้ว งานก็ราบรื่นดีน่ะ แต่บางครั้งมันก็ทำให้ผมปวดหัวเอามากๆ เพราะตอนนี้ผมได้เป็นอันดับ 2 ของโฮสต์ไปแล้วเนื่องจากผลโหวตทั้งหลายมาจากพวกผู้ชายที่มาใช้บริการนั่นเอง (อ่านไม่ผิดหรอกครับพวกผู้ชาย) ชีวิตผมตั้งแต่เริ่มจนตอนนี้ไม่เจอลูกค้าที่ป็นผู้หญิงเลยแม้แต่คนเดียว มันน่าเศร้ามั้ยหละครับ ฮือๆ
“เฮ้...ซึงฮยอน...ฉันเห็นนายนั่งจ้องจียงมานานแล้วน่ะเว้ย มีอะไรรึป่าวว่ะ” คิบอมที่โดนชวนมานั่งข้างนอกห้องโฮสต์เอ่ยถามขึ้น
“ก็...ไม่มีอะไรวะ...แค่สนใจ” ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย สายตายังจับจ้องไปที่จียงซึ่งทำงานอยู่
“ส...สนใจ...นายสนใจจียงงั้นเหรอ?” คิบอมตาโตมากขึ้นกับสิ่งที่ซึงฮยอนพูดออกมา
“อืม...ใช่” ตอบแค่นั้น แล้วก็เดินออกไปจากผับทันที ปล่อยให้คิบอมนั่งทำตาโต อ้าปากค้างกับสิ่งที่ได้ยิน
เอาแล้วเพื่อน ผ่านผู้หญิงมาก็เยอะ คนติดก็แยะ ไม่เคยเห็นจะสนใจ แต่กับผู้ชายเอวบางร่างน้อยกลับสนใจซะได้...
“พี่คิบอมครับ...ซึงฮยอนไปไหนเหรอครับ” จียงที่เดินเข้ามาเห็นหลังคนโตๆ เดินออกไปจากคลับ
“คงจะมีนัดกับลูกค้ามั้ง...มีอะไรกับซึงฮยอนรึป่าว” คิบอมถามกลับ พรางมองสำรวจคนตรงหน้า ตรงไหน ส่วนไหนของจียงที่ซึงฮยอนสนใจว่ะ
“อ่ะ..เอ่อ...ไม่มีอะไรครับ...ล...แล้ว...แล้ว พี่คิบอมมองอะไรครับ” จียงยืนบิดไปบิดมากับสายตาสำรวจของคิบอม
“เอ่อ...ไม่มีไรๆ...แค่ดูการแต่งตัวของนาย...เออ...นายแต่งตัวเก่งนิ ฮ่าๆ” คิบอมทำเป็นหัวเราะและพูดกลบเกลื่อนการกระทำเมื่อกี้
“อ๋อครับ...^^” จียงยิ้มให้กับคำชม
สงสัยงานนี้ต้องหาแนวร่วมเพื่อนช่วยเพื่อนแล้วหละเว้ย...เพื่อนผมกำลังจะมีความรัก ฮ่าๆ++คิบอม
จี ยงเดินกลับเข้าห้องโฮสต์คลับ หลังจากที่ทำงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทำไมต้องรู้สึกหงุดหงิดกับคำว่า ซึงฮยอนมีนัดกับลูกค้าด้วยน่ะ ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ จียงทิ้งตัวลงนั่งข้างยองเบที่กำลังหัวร่อต่อกระซิกกับคนที่ได้ชื่อว่าแฟน อย่างอารมณ์ดี
“วันนี้น้องซึงรี น่ารักมากเลยน่ะรู้ตัวรึป่าว” ยองเบพูดไปพร้อมกับมือทั้งสองข้างจับแก้มซึงรี จนซึงรีหน้าขึ้นสีระเรื่อนิดๆกับท่าทางเขินอายชวนหมั่นเขี้ยว
“อ่า...พี่อย่าทำแบบนี้สิ...คนเยอะแยะ....ผมเขินน่ะ” ซึงรีก้มหน้าลงเพราะความเขินอายคนตรงหน้า
“คนเยอะแยะ...จะอายทำไมไม่รู้...พี่ไม่เห็นอายเลย” ดูๆมันพูด จียงอยากจะหันไปบีบคอมันนัก
“น้อยๆหน่อย ไอสองคนนั้นอ่ะ...เกรงใจคนอื่นเค้าบ้างสิ” เสียงเตือนรอบที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ จากหลายๆคนที่อยู่ในห้อง
“เออวะ...หยุดหวานกันได้แล้ว อ้วกจะแตก” นี่คือเสียงของจียงที่นั่งดูพฤติกรรมจนมันถึงขีดสุด
“เออ...กูหยุดก็ได้วะ...แต่ทำไมมึงต้องทำเสียงเหวี่ยงๆใส่กูด้วยอ่ะ”
“อารมณ์ไม่ดี...เข้าใจมั้ย” จียงตอบพรางทำหน้าหงิกใส่ยองเบ
“ไปอารมณ์เสียมากจากไหนว่ะ” ยองเบยังคงถามต่อโดยไม่กลัวสายตาที่จียงส่งมาให้เลยแม้แต่น้อย
“เรื่อง กู” จากเสียงตอบที่ดังมาก ทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครกล้าถามอะไรต่ออีกแล้ว แต่ก็ยังมีผู้กล้าตายถามออกมาอีกจนได้
“จียง...ใจเย็นๆ นายไม่พอใจใครรึป่าว” ดองอุคนั่นเอง หน่วยกล้าตายของเราชาวโฮสต์
“อ...ป...ป่าวครับ แค่อากาศมันร้อน” โกหกออกไปได้ไงว่ะเนี๊ยะ หนาวจะตายอยู่แล้ว เหอๆ
“ร้อน?” ทุกคนมองตรงมายังจียง พรางคิดในใจว่าร้อนตรงไหนว่ะ
“ครับ...แหะๆ” จียงยงตอบพร้อมกับหัวเราะแห้งๆออกมา ร้อนไง ร้อนใจอ่ะ เข้าใจป่าว
“เฮ้อ...ได้เวลาเลิกงานแล้ว กลับบ้านๆเว้ย” เท็ดดี้ที่ตื่นขึ้นมาจากการนอนหลับ ส่งเสียงบอกให้ทุกคนกลับบ้าน
“ละเมอรึไงไอหมีควาย...เพิ่งตี 1 เอง” แทบินเป็นคนหันไปต่อว่า
“เอ้าเหรอ...กูนึกว่าตี 2 แล้วซะอีก...ไหนๆน้องจียงกลับมายังว่ะ” เท็ดดี้มองหาจียงรอบห้อง แล้วสายตาก็หยุดลงที่หน้ากลมๆ
“อ่า...โห พี่รอน้องจียงอยู่ตั้งนาน รอจนหลับเลยเนี๊ยะ” เท็ดดี้ลุกออกจากที่เก่า แล้วย้ายมานั่งข้างจียง โดยไล่ยองเบออกไป
“รอผม...รอผมทำไมครับ” จียงเอียงคอถามอย่างงงๆ
“อย่าทำท่าแบบนั้นดิ...แค่นี้พี่ก็หลงเราจะแย่แล้ว ฮ่าๆ” เท็ดดี้พูดพรางหัวเราะชอบใจ
“หลง...พี่ไปไกลๆผมเลยดีกว่า...ผมยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่น่ะ” จียงพูดพร้อมกับโบกมือไล่คนข้างๆ
“ไปก็ได้ว่ะ” เท็ดดี้ลุกขึ้นแล้วเดินไปเปิดประตูห้องออกทันที
“เฮ้ย...นั่นพี่จะไปไหน” ดองอุคลุกขึ้นยืนแล้วถามออกมาเสียงดัง
“กลับบ้าน...ไม่อยากเห็นหน้าคนใจร้าย” พูดเสียงงอนๆ แล้วก็เดินจากไป
“เฮ้อ... เห็นมันเป็นแบบนี้เกือบทุกวัน พอวันใหม่มันก็จีบจียงเหมือนเดิม ฉันว่ามันหาเรื่องหนีกลับบ้านไปนอนมากกว่าวะ” แทบินเป็นคนพูดพร้อมกับส่ายหน้าอย่างเบื่อหน่ายในพฤติกรรมของเพื่อน
ทุกคนในห้องพยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดของแทบิน
“วันนี้ ...พี่ไปส่งน่ะจียง ซึงฮยอนคงจะกลับมาไม่ทันคลับปิดหนะ” ดองอุคหันไปคุยกับจียงต่อ ทุกวันนี้ก็มีซึงฮยอนคอยไปส่งจียงกลับหอตลอดเพราะเป็นทางผ่านกลับบ้านนั่น เอง บ้านของยองเบกับจียงอยู่กันคนละทาง เลยทิ้งหน้าที่รับส่งเป็นของซึงฮยอนแทน
“ค...ครับพี่” จียงที่ได้แต่นั่งคิดอะไรฟุ้งซ่าน พยักหน้ารับ ไม่รู้หรอกว่าพี่ดองอุคพูดเรื่องอะไร
“อืม...งั้นกลับกันเลยไป ได้เวลาปิดคลับแล้ว” ดองอุคพูดขึ้น แล้วเปิดประตูห้องออก ทำให้หนุ่มโฮสต์ทั้งหลายทยอยเดินออกจากคลับ
TBC...
edit @ 29 Nov 2009 12:43:55 by Fangz*Haru
Tags: temg, tempg, tempgd, topgd4 Comments