35...[LF] Prince Club 7
posted on 04 Feb 2010 14:00 by fangz-haru
Title: Prince Club 7
Couple: Temp x GD
Author: haru*
Chapter 7… Real
ดองอุคเรียกประชุมโฮสต์ทุกคนในเวลา 5 ทุ่ม และตอนนี้ก็ถึงเวลาแล้ว ทุกคนหยุดกิจกรรมที่กำลังทำอยู่มาเข้าประชุม ตอนนี้ทุกคนอยู่กันครบแล้ว หนุ่มโฮสต์ 10 กับเจ้านาย 1 พร้อมแล้วที่จะเปิดการประชุม
“ทุกคนคงรู้แล้วว่าอีก 2 อาทิตย์ คลับเราจะครบรอบ 2 ปี และจะมีการแสดงพิเศษจากโฮสต์คลับ” ดองอุคพูดไว้แค่นั้นแล้วก็ส่งต่อให้แทบินพูด
“ปีนี้เราจะฟอร์มวงดนตรีขึ้นมาเพื่อแสดง” เมื่อหนุ่มโฮสต์ทั้งหลายได้ยินสิ่งที่แทบินพูดออกมาก็เกิดเสียงฮือฮาขึ้น
“เงียบก่อนแล้วฟังต่อ...” ทุกคนเงียบเสียงลง และแทบินก็เริ่มพูดต่อ
“ฉันเชื่อว่าในคลับเรามีคนที่มีความสามรถที่จะเล่นเครื่องดนตรีได้หลายคน พวกเราเลยคิดการแสดงนี้ขึ้นมา” เท็ดดี้เสริมต่อ
“วงดนตรีจะมีสมาชิก 4 คน ก็คือ มือกีต้าร์ กลอง เบส แล้วก็คีย์บอร์ด อ้อ...เบส แทบินมันเล่นแล้วน่ะ ส่วนคนที่เหลือก็จะกลายร่างมาเป็นนักร้อง” เท็ดดี้หยุดพูดสักแปป แล้วกลับมาพูดต่อ
“ปีนี้โฮสต์ทุกคนจะมีส่วนร่วมในการแสดงและจะมีโชว์ปิดท้ายอีก 2 ชุด” เท็ดดี้จบการพูดไว้แค่นั้น ก็ส่งสายตาในดองอุคพูดต่อ
“อืม...ถ้าอย่างนั้น คนที่รู้ตัวว่าสามารถเล่นเครื่องดนตรีชิ้นไหนได้ ขอให้เสนอตัวซะ ไม่งั้นจะเกิดการบังคับและตัดค่าตัว ในโทษที่ไม่ให้ความร่วมมือ” ดองอุคพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง จนโฮสต์หนุ่มทั้งหลายเริ่มรู้สึกกลัว
ผ่านไป 20 นาที ถือว่าดองอุคให้เวลาในการตัดสินใจมามากพอแล้ว เลยจะดำเนินการตัดเงินเดือนเดี๋ยวนี้
ทางด้านโฮสต์หนุ่ม ไม่มีใครยอมเสนอตัวเพราะว่า ไม่มั่นใจให้ฝีมือในการเล่นดนตรีแม้แต่คนเดียว เนื่องจากงานครบรอบคลับเป็นงานใหญ่และการแสดงก็เป็นเหมือนหน้าตาของคลับด้วย
“สรุปว่าต้องบังคับและหักค่าตัวกันใช่มั้ย” ดองอุคพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังอีกครั้ง
“เฮ้ย...ที่รัก ฉันไม่เกี่ยวน่ะ ฉันเสนอตัวเล่นเบสไปแล้วน่ะ” แทบินดูจะร้อนตัวและโดนหักค่าตัวเหลือเกิน เท็ดดี้ก็ไม่แพ้กัน
“ฉันบอกแกแล้วน่ะ ว่าจะร้องเพลง”
“เสนอกันแค่นี้ใช่มั้ย...งั้นที่เหลือตัด............” ดองอุคพูดยังไม่ทันจบ ก็มีเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมาซะก่อน
“ผม...ผมเล่นคีย์บอร์ดได้ครับ” ไม่ใช่ใครที่ไหน ยองเบนั่นเอง
“อืม...ดีมากน้องเขย...ยังมีใครจะเสนออีกมั้ย นับ 1 ถึง 3 ไม่เสนอ...ตัด” สิ้นเสียงดองอุค ก็มีอีกเสียงนึงดังต่อมา
“ผมคร้าบบบบบบ...ผมเล่นกีต้าร์ได้ครับ” คิบอมรนรานตอบออกไปทันที
“อืม...เหลือกลอง...ใครจะตี” ดองอุคกวาดสายตาไปทั่วห้อง ไม่มีใครกล้ามองหน้าดองอุคเลยแม้แต่คนเดียว ยกเว้น..........
“ผมพอจะตีได้ฮะ” ไอโดราแดซองนี่เอง
“โอเค...ส่วนที่เหลือ จียง ซึงรี ซึงฮยอน เซีย แล้วก็ฮันเกิง...อ้อ...พี่เท็ดด้วย หาเพลงที่จะร้องมาด้วย ส่วน 4 คนนี้” ดองอุคหันมามองนักดนตรีที่เพิ่งหาได้เมื่อกี้
“ต้องอยู่ซ้อมตอน 4 โมงเย็น จนถึง 1 ทุ่ม ก่อนทำงานทุกวัน ขอย้ำว่าทุกวัน ใครติดธุระขอให้บอกฉันก่อน” ทุกคนพยักหน้ารับ
“ถ้าเข้าใจแล้ว ก็แยกย้ายไปทำงานต่อได้” ดองอุคพุดก่อนจะเดินออกจากห้องไป
“งานเข้าแล้วกู” ทุกคนเกือบจะพูดออกมาเป็นเสียงเดียวกัน เหลือแต่แทบินกับเท็ดดี้เท่านั้นที่เอาแต่ขำ ที่โฮสต์แต่ละคนทำหน้าตาเหมือนมีคนสั่งให้ไปกินขี้ก็ไม่ปาน ฮ่าๆๆๆ
การฟอร์มวงคนตรีดำเนินไปด้วยดีในเวลา 1 อาทิตย์ (อีก 1 อาทิตย์ไว้ซ้อมโชว์ปิดท้าย) อาจจะมีบางคนติดลูกค้าบ้าง แต่ทุกคนก็ตั้งใจซ้อมจนออกมาดีจนได้ (ไม่น่าเชื่อว่าจะมีฝีมือกันมากขนาดนี้) และในวันนี้หนุ่มโฮสต์ทุกคนก็มีประชุมอีกครั้ง เกี่ยวกับการแสดงปิดท้าย 2 ชุดนั่นเอง
“วันนี้เราจะแบ่งหน้าที่สำหรับการแสดงปิดท้ายน่ะ ชุดแรกยกให้ซึงฮยอน เพราะจะเป็นการ Beat Box น่ะ” ดองอุคพูดจบก็มองไปทางซึงฮยอน
“คนเดียว...ไม่เอาด้วยหรอก หาเพื่อนให้ผมด้วย” ซึงฮยอนบอกอย่างเอาแต่ใจ และไม่มองหน้าดองอุค
“เพื่อน?...” ดองอุคทำหน้าสงสัย แต่ก็ยอมหาเพื่อนร่วมการแสดงให้ซึงฮยอน
“ใคร Beat Box เป็นอีกบ้าง” ดองอุคสอดส่ายสายตามองทุกๆคน
“เอ่อ...ผม...ทำได้น่ะ” จียงนั่นเองที่เสนอตัว
“จียงเหรอ...อื้ม...ก็ดี...ดีมาก” ซึงฮยอนพูดออกมาพร้อมยิ้มจางๆ ประโยคนี้ทำให้คนฟังถึงกับเกิดอาการอุณหภูมิในร่างกายสูงขึ้น (เพราะอะไรก็ไม่รู้)
“งั้นก็ การแสดงชุดแรก 2 คนน่ะ” ดองอุคพูดสรุป
“การแสดงชุดที่สองก็ใช้ 9 คน ขอบอกว่าการแสดงนี้ไม่ต้องไปนึกถึงเรื่องยางอายอะไรทั้งสิ้น” แทบินยังพูดไม่ทันจบ ก็มีเสียงนึงแทรกขึ้นมาซะก่อน
“มันเกี่ยวอะไรกับยางอายว่ะครับพี่” แดซองถามออกมา
“ก็พวกนายต้องเต้นเพลง Tell me your wish”
“เฮ้ย!!” เสียงอุทานดังมาจากรอบๆห้อง ทุกคนเกิดอาการตาโต ด้วยความตกใจ
“ตกใจอะไรกันว่ะ” แทบินถามออกไป ทำหน้าไม่พอใจนิดหน่อย
“พวกผมผู้ชายน่ะพี่...เต้นเพลงของผู้ชายไม่ได้เหรอ” คิบอมถามขึ้นบ้าง
“เออน่า...เต้นๆไปเหอะ...ความต้องการของเจ้านาย เราควรจะสนองดิ ไม่ควรขัดว่ามั้ย?” แทบินหันไปขยิบตาให้กับโฮสต์หนุ่มทั้งหลายให้เห็นด้วย ถ้ามีคนค้านขึ้นมาน่ะ เงินค่าตัวเดือนนี้ลอยลมชัวร์!!
สุดท้ายก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากขัดเลยแม้แต่คนเดียว ก็แต่ละคนรู้ว่าถ้าขัดใจดองอุคขึ้นมาแล้วจะต้องเจอกับอะไรบ้าง
“เอ่อ...พี่แทบินครับ แล้วเราต้องใส่ชุดอย่างใน MV ด้วยมั้ย” คำถามที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวกับคำตอบของคิบอม ทำให้ทุกคนหันไปให้ความสนใจกับแทบินมากขึ้น
“แค่นี้ยังอายไม่พอรึไงว่ะ” เท็ดดี้คงไม่ค่อยเห็นด้วยกับการแสดงนี้สักเท่าไหร่แต่ก็ออกปากขัดไม่ได้
“เมื่อกี้พี่พูดว่าอะไรน่ะ!” ดองอุคหันไปถามเท็ดดี้ด้วยสายตามุ่งร้ายอย่างที่สุด
“ป...ป่าว...ฉ...ฉันแค่บอกว่า...ใส่ชุดด้วยก็ดีน่ะ” แกตัวไปน้ำขุ่นๆเลยกู
“งั้นก็แล้วไป” โอ้ว...โล่งครับพี่น้อง เท็ดดี้รอดตายแล้ว
“เอ่อ...แล้วที่บอกว่าเต้นกัน 9 คนนี่ คนที่ไม่ต้องเต้นใครอ่ะพี่ดองอุค” ซึงรีถามพี่ชายขึ้นมา แต่ซึงรีก็พอจะเดาได้อยู่น่ะว่าเป็นใคร
“ก็...ซึงฮยอนหละ...” ใครๆก็ต่างหมั่นไส้ซึงฮยอนกันทั้งนั้นที่ไม่ต้องมาอับอายขายหน้า
“สิทธิพิเศษตลอดไอนี่อ่ะ” เท็ดดี้หันมาแขวะใส่ซึงฮยอน
การแสดงงานครบรอบ 2 ปีของคลับผ่านไปด้วยดี ได้รับคำชมจากลูกค้ามากว่าเสียงด่า ฮ่าๆ การแสดงชุดสุดท้าย คนที่ได้รับคำชมเรื่องการเต้นมากที่สุดไม่ใช่ใครที่ไหน ออกจะพริ้วซะขนาดนั้น มองยังไงก็เหมือนผู้หญิงเต้นชัดๆ นอกจากจียงสาว เฮ้ย...นายหน้าหวานประจำคลับของเรานั่นเอง
“หนุ่มๆ...มีใครรู้บ้างว่า ทำไมช่วงหลังมานี้ซึงฮยอนมันไม่รับนัดลูกค้ากลางคืนเลยว่ะ” ดองอุคถามหนุ่มโฮสต์ที่ตอนนี้ว่างไม่ได้ทำอะไร
“มันเฝ้าเด็กอ่ะพี่” คิบอมตอบออกไปอย่างกับว่ามันเป็นเรื่องปกติ
“เด็ก?...น้องชายพี่มันมีแฟนแล้วเหรอว่ะ” ทุกคนต่างหันมาสนใจคิบอม
“ก็ไม่ใช่หรอกพี่...มันบอกผมว่ามัน...สนใจ”
“ใคร??” หนุ่มโฮสต์ทั้งหลายต่างถามออกมาเป็นเสียงเดียวกัน ในห้องโฮสต์ตอนนี้ไม่มีจียง และ ซึงฮยอนอยู่ในห้อง
“ใครไม่ได้อยู่ในห้องนี้ ก็คนนั้นแหละพี่” คิบอมตอบ พรางยิ้มให้ทุกคน
“จ...จียง!! เฮ้ย...ไม่ได้น่ะ กูจองแล้วง่ะ” เท็ดดี้พูดด้วยน้ำเสียงงอนๆ และมีท่าทางเหมือนเด็กโดนแย่งขนม
“จอง?...จองก็จองไปดิ ยังไม่ได้เป็นเจ้าของซะหน่อย” แทบินกัดเท็ดดี้ พร้อมกับยิ้มอย่างสบายใจ
“เออว่ะ...พี่อยากได้ก็แข่งเอากับซึงฮยอนมันดิ” ฮันเกิงแนะนำพี่ชาย
“แต่ผมว่าน่ะ...แพ้ตั้งแต่ยังไม่แข่งว่ะ” ยองเบพูดต่อ
“ทำไมแกพูดอย่างนี้ว่ะ ไอยองเบ!! เท็ดดี้เริ่มออกอาการไม่พอใจมากขึ้น เรื่อยๆ
“ก็ผมพูดความจริงนี่” ยองเบพูดพรางทำลอยหน้าลอยตาไม่สนใจเท็ดดี้
“อยากตายรึไง ไอเตี้ย”
“พี่ฮะ...หยุดเถอะฮะ” ซึงรีเข้าไปห้ามเท็ดดี้ที่ปรี่ตัวเข้ามาจะต่อยยองเบ
“พี่จียงเค้ามีทีท่าว่าจะชอบพี่ซึงฮยอนหละฮะ...พี่จะพยายามให้ตายก็คงจะไม่ได้พี่จียงหรอกฮะ” ซึงรีพูดออกมา ทำให้เท็ดดี้ทรุดนั่งลงกลางพื้นห้อง
“ฮืออออออออออออออ...น้องจียงทำร้ายจิตใจพี่ได้ยังงายยยยยยยย ฮืออออออ” เท็ดดี้นั่งร้องไห้คร่ำครวญจนคนอื่นๆส่ายหน้าให้ ในความปัญญาอ่อนของพี่ใหญ่ในโฮสต์คลับ
“ปัญญาอ่อนจริงๆ ไอคนแก่” ดองอุคว่าพรางเปิดประตูเดินออกไปจากห้อง เพียงเพื่อจะหนีความปัญญาอ่อน
TBC.......
Couple: Temp x GD
Author: haru*
Chapter 7… Real
ดองอุคเรียกประชุมโฮสต์ทุกคนในเวลา 5 ทุ่ม และตอนนี้ก็ถึงเวลาแล้ว ทุกคนหยุดกิจกรรมที่กำลังทำอยู่มาเข้าประชุม ตอนนี้ทุกคนอยู่กันครบแล้ว หนุ่มโฮสต์ 10 กับเจ้านาย 1 พร้อมแล้วที่จะเปิดการประชุม
“ทุกคนคงรู้แล้วว่าอีก 2 อาทิตย์ คลับเราจะครบรอบ 2 ปี และจะมีการแสดงพิเศษจากโฮสต์คลับ” ดองอุคพูดไว้แค่นั้นแล้วก็ส่งต่อให้แทบินพูด
“ปีนี้เราจะฟอร์มวงดนตรีขึ้นมาเพื่อแสดง” เมื่อหนุ่มโฮสต์ทั้งหลายได้ยินสิ่งที่แทบินพูดออกมาก็เกิดเสียงฮือฮาขึ้น
“เงียบก่อนแล้วฟังต่อ...” ทุกคนเงียบเสียงลง และแทบินก็เริ่มพูดต่อ
“ฉันเชื่อว่าในคลับเรามีคนที่มีความสามรถที่จะเล่นเครื่องดนตรีได้หลายคน พวกเราเลยคิดการแสดงนี้ขึ้นมา” เท็ดดี้เสริมต่อ
“วงดนตรีจะมีสมาชิก 4 คน ก็คือ มือกีต้าร์ กลอง เบส แล้วก็คีย์บอร์ด อ้อ...เบส แทบินมันเล่นแล้วน่ะ ส่วนคนที่เหลือก็จะกลายร่างมาเป็นนักร้อง” เท็ดดี้หยุดพูดสักแปป แล้วกลับมาพูดต่อ
“ปีนี้โฮสต์ทุกคนจะมีส่วนร่วมในการแสดงและจะมีโชว์ปิดท้ายอีก 2 ชุด” เท็ดดี้จบการพูดไว้แค่นั้น ก็ส่งสายตาในดองอุคพูดต่อ
“อืม...ถ้าอย่างนั้น คนที่รู้ตัวว่าสามารถเล่นเครื่องดนตรีชิ้นไหนได้ ขอให้เสนอตัวซะ ไม่งั้นจะเกิดการบังคับและตัดค่าตัว ในโทษที่ไม่ให้ความร่วมมือ” ดองอุคพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง จนโฮสต์หนุ่มทั้งหลายเริ่มรู้สึกกลัว
ผ่านไป 20 นาที ถือว่าดองอุคให้เวลาในการตัดสินใจมามากพอแล้ว เลยจะดำเนินการตัดเงินเดือนเดี๋ยวนี้
ทางด้านโฮสต์หนุ่ม ไม่มีใครยอมเสนอตัวเพราะว่า ไม่มั่นใจให้ฝีมือในการเล่นดนตรีแม้แต่คนเดียว เนื่องจากงานครบรอบคลับเป็นงานใหญ่และการแสดงก็เป็นเหมือนหน้าตาของคลับด้วย
“สรุปว่าต้องบังคับและหักค่าตัวกันใช่มั้ย” ดองอุคพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังอีกครั้ง
“เฮ้ย...ที่รัก ฉันไม่เกี่ยวน่ะ ฉันเสนอตัวเล่นเบสไปแล้วน่ะ” แทบินดูจะร้อนตัวและโดนหักค่าตัวเหลือเกิน เท็ดดี้ก็ไม่แพ้กัน
“ฉันบอกแกแล้วน่ะ ว่าจะร้องเพลง”
“เสนอกันแค่นี้ใช่มั้ย...งั้นที่เหลือตัด............” ดองอุคพูดยังไม่ทันจบ ก็มีเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมาซะก่อน
“ผม...ผมเล่นคีย์บอร์ดได้ครับ” ไม่ใช่ใครที่ไหน ยองเบนั่นเอง
“อืม...ดีมากน้องเขย...ยังมีใครจะเสนออีกมั้ย นับ 1 ถึง 3 ไม่เสนอ...ตัด” สิ้นเสียงดองอุค ก็มีอีกเสียงนึงดังต่อมา
“ผมคร้าบบบบบบ...ผมเล่นกีต้าร์ได้ครับ” คิบอมรนรานตอบออกไปทันที
“อืม...เหลือกลอง...ใครจะตี” ดองอุคกวาดสายตาไปทั่วห้อง ไม่มีใครกล้ามองหน้าดองอุคเลยแม้แต่คนเดียว ยกเว้น..........
“ผมพอจะตีได้ฮะ” ไอโดราแดซองนี่เอง
“โอเค...ส่วนที่เหลือ จียง ซึงรี ซึงฮยอน เซีย แล้วก็ฮันเกิง...อ้อ...พี่เท็ดด้วย หาเพลงที่จะร้องมาด้วย ส่วน 4 คนนี้” ดองอุคหันมามองนักดนตรีที่เพิ่งหาได้เมื่อกี้
“ต้องอยู่ซ้อมตอน 4 โมงเย็น จนถึง 1 ทุ่ม ก่อนทำงานทุกวัน ขอย้ำว่าทุกวัน ใครติดธุระขอให้บอกฉันก่อน” ทุกคนพยักหน้ารับ
“ถ้าเข้าใจแล้ว ก็แยกย้ายไปทำงานต่อได้” ดองอุคพุดก่อนจะเดินออกจากห้องไป
“งานเข้าแล้วกู” ทุกคนเกือบจะพูดออกมาเป็นเสียงเดียวกัน เหลือแต่แทบินกับเท็ดดี้เท่านั้นที่เอาแต่ขำ ที่โฮสต์แต่ละคนทำหน้าตาเหมือนมีคนสั่งให้ไปกินขี้ก็ไม่ปาน ฮ่าๆๆๆ
การฟอร์มวงคนตรีดำเนินไปด้วยดีในเวลา 1 อาทิตย์ (อีก 1 อาทิตย์ไว้ซ้อมโชว์ปิดท้าย) อาจจะมีบางคนติดลูกค้าบ้าง แต่ทุกคนก็ตั้งใจซ้อมจนออกมาดีจนได้ (ไม่น่าเชื่อว่าจะมีฝีมือกันมากขนาดนี้) และในวันนี้หนุ่มโฮสต์ทุกคนก็มีประชุมอีกครั้ง เกี่ยวกับการแสดงปิดท้าย 2 ชุดนั่นเอง
“วันนี้เราจะแบ่งหน้าที่สำหรับการแสดงปิดท้ายน่ะ ชุดแรกยกให้ซึงฮยอน เพราะจะเป็นการ Beat Box น่ะ” ดองอุคพูดจบก็มองไปทางซึงฮยอน
“คนเดียว...ไม่เอาด้วยหรอก หาเพื่อนให้ผมด้วย” ซึงฮยอนบอกอย่างเอาแต่ใจ และไม่มองหน้าดองอุค
“เพื่อน?...” ดองอุคทำหน้าสงสัย แต่ก็ยอมหาเพื่อนร่วมการแสดงให้ซึงฮยอน
“ใคร Beat Box เป็นอีกบ้าง” ดองอุคสอดส่ายสายตามองทุกๆคน
“เอ่อ...ผม...ทำได้น่ะ” จียงนั่นเองที่เสนอตัว
“จียงเหรอ...อื้ม...ก็ดี...ดีมาก” ซึงฮยอนพูดออกมาพร้อมยิ้มจางๆ ประโยคนี้ทำให้คนฟังถึงกับเกิดอาการอุณหภูมิในร่างกายสูงขึ้น (เพราะอะไรก็ไม่รู้)
“งั้นก็ การแสดงชุดแรก 2 คนน่ะ” ดองอุคพูดสรุป
“การแสดงชุดที่สองก็ใช้ 9 คน ขอบอกว่าการแสดงนี้ไม่ต้องไปนึกถึงเรื่องยางอายอะไรทั้งสิ้น” แทบินยังพูดไม่ทันจบ ก็มีเสียงนึงแทรกขึ้นมาซะก่อน
“มันเกี่ยวอะไรกับยางอายว่ะครับพี่” แดซองถามออกมา
“ก็พวกนายต้องเต้นเพลง Tell me your wish”
“เฮ้ย!!” เสียงอุทานดังมาจากรอบๆห้อง ทุกคนเกิดอาการตาโต ด้วยความตกใจ
“ตกใจอะไรกันว่ะ” แทบินถามออกไป ทำหน้าไม่พอใจนิดหน่อย
“พวกผมผู้ชายน่ะพี่...เต้นเพลงของผู้ชายไม่ได้เหรอ” คิบอมถามขึ้นบ้าง
“เออน่า...เต้นๆไปเหอะ...ความต้องการของเจ้านาย เราควรจะสนองดิ ไม่ควรขัดว่ามั้ย?” แทบินหันไปขยิบตาให้กับโฮสต์หนุ่มทั้งหลายให้เห็นด้วย ถ้ามีคนค้านขึ้นมาน่ะ เงินค่าตัวเดือนนี้ลอยลมชัวร์!!
สุดท้ายก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากขัดเลยแม้แต่คนเดียว ก็แต่ละคนรู้ว่าถ้าขัดใจดองอุคขึ้นมาแล้วจะต้องเจอกับอะไรบ้าง
“เอ่อ...พี่แทบินครับ แล้วเราต้องใส่ชุดอย่างใน MV ด้วยมั้ย” คำถามที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวกับคำตอบของคิบอม ทำให้ทุกคนหันไปให้ความสนใจกับแทบินมากขึ้น
“แค่นี้ยังอายไม่พอรึไงว่ะ” เท็ดดี้คงไม่ค่อยเห็นด้วยกับการแสดงนี้สักเท่าไหร่แต่ก็ออกปากขัดไม่ได้
“เมื่อกี้พี่พูดว่าอะไรน่ะ!” ดองอุคหันไปถามเท็ดดี้ด้วยสายตามุ่งร้ายอย่างที่สุด
“ป...ป่าว...ฉ...ฉันแค่บอกว่า...ใส่ชุดด้วยก็ดีน่ะ” แกตัวไปน้ำขุ่นๆเลยกู
“งั้นก็แล้วไป” โอ้ว...โล่งครับพี่น้อง เท็ดดี้รอดตายแล้ว
“เอ่อ...แล้วที่บอกว่าเต้นกัน 9 คนนี่ คนที่ไม่ต้องเต้นใครอ่ะพี่ดองอุค” ซึงรีถามพี่ชายขึ้นมา แต่ซึงรีก็พอจะเดาได้อยู่น่ะว่าเป็นใคร
“ก็...ซึงฮยอนหละ...” ใครๆก็ต่างหมั่นไส้ซึงฮยอนกันทั้งนั้นที่ไม่ต้องมาอับอายขายหน้า
“สิทธิพิเศษตลอดไอนี่อ่ะ” เท็ดดี้หันมาแขวะใส่ซึงฮยอน
การแสดงงานครบรอบ 2 ปีของคลับผ่านไปด้วยดี ได้รับคำชมจากลูกค้ามากว่าเสียงด่า ฮ่าๆ การแสดงชุดสุดท้าย คนที่ได้รับคำชมเรื่องการเต้นมากที่สุดไม่ใช่ใครที่ไหน ออกจะพริ้วซะขนาดนั้น มองยังไงก็เหมือนผู้หญิงเต้นชัดๆ นอกจากจียงสาว เฮ้ย...นายหน้าหวานประจำคลับของเรานั่นเอง
“หนุ่มๆ...มีใครรู้บ้างว่า ทำไมช่วงหลังมานี้ซึงฮยอนมันไม่รับนัดลูกค้ากลางคืนเลยว่ะ” ดองอุคถามหนุ่มโฮสต์ที่ตอนนี้ว่างไม่ได้ทำอะไร
“มันเฝ้าเด็กอ่ะพี่” คิบอมตอบออกไปอย่างกับว่ามันเป็นเรื่องปกติ
“เด็ก?...น้องชายพี่มันมีแฟนแล้วเหรอว่ะ” ทุกคนต่างหันมาสนใจคิบอม
“ก็ไม่ใช่หรอกพี่...มันบอกผมว่ามัน...สนใจ”
“ใคร??” หนุ่มโฮสต์ทั้งหลายต่างถามออกมาเป็นเสียงเดียวกัน ในห้องโฮสต์ตอนนี้ไม่มีจียง และ ซึงฮยอนอยู่ในห้อง
“ใครไม่ได้อยู่ในห้องนี้ ก็คนนั้นแหละพี่” คิบอมตอบ พรางยิ้มให้ทุกคน
“จ...จียง!! เฮ้ย...ไม่ได้น่ะ กูจองแล้วง่ะ” เท็ดดี้พูดด้วยน้ำเสียงงอนๆ และมีท่าทางเหมือนเด็กโดนแย่งขนม
“จอง?...จองก็จองไปดิ ยังไม่ได้เป็นเจ้าของซะหน่อย” แทบินกัดเท็ดดี้ พร้อมกับยิ้มอย่างสบายใจ
“เออว่ะ...พี่อยากได้ก็แข่งเอากับซึงฮยอนมันดิ” ฮันเกิงแนะนำพี่ชาย
“แต่ผมว่าน่ะ...แพ้ตั้งแต่ยังไม่แข่งว่ะ” ยองเบพูดต่อ
“ทำไมแกพูดอย่างนี้ว่ะ ไอยองเบ!! เท็ดดี้เริ่มออกอาการไม่พอใจมากขึ้น เรื่อยๆ
“ก็ผมพูดความจริงนี่” ยองเบพูดพรางทำลอยหน้าลอยตาไม่สนใจเท็ดดี้
“อยากตายรึไง ไอเตี้ย”
“พี่ฮะ...หยุดเถอะฮะ” ซึงรีเข้าไปห้ามเท็ดดี้ที่ปรี่ตัวเข้ามาจะต่อยยองเบ
“พี่จียงเค้ามีทีท่าว่าจะชอบพี่ซึงฮยอนหละฮะ...พี่จะพยายามให้ตายก็คงจะไม่ได้พี่จียงหรอกฮะ” ซึงรีพูดออกมา ทำให้เท็ดดี้ทรุดนั่งลงกลางพื้นห้อง
“ฮืออออออออออออออ...น้องจียงทำร้ายจิตใจพี่ได้ยังงายยยยยยยย ฮืออออออ” เท็ดดี้นั่งร้องไห้คร่ำครวญจนคนอื่นๆส่ายหน้าให้ ในความปัญญาอ่อนของพี่ใหญ่ในโฮสต์คลับ
“ปัญญาอ่อนจริงๆ ไอคนแก่” ดองอุคว่าพรางเปิดประตูเดินออกไปจากห้อง เพียงเพื่อจะหนีความปัญญาอ่อน
TBC.......
edit @ 4 Feb 2010 14:01:02 by Fangz*Haru
Tags: temg, tempg, tempgd, topgd4 Comments